در را باز می کنم و توی اتاق می کشم خودم را. تو می روم که رفته باشم از گزند سرما کمی آنطرفتر ، تا شاید سینوزیتم یقه ام را نچسبد دوباره. تمام زورم را می آورم توی دستانم و در را می کوبم به هم .          « گروم » .

صدایش موج  می اندازد توی اعصابم . چندشم می شود . پای پنجره ی پوسیده و قدیمی خیس است از باران این چند روزه .

یکبند باریده است ، عین باران ، این زنکه بدعنق را می گویم . تاب گریه اش را دیگر ندارم گوشه ای از اتاق دمر روی زیلو افتاده و هی گریه تحویل این زمین نمور می دهد . صدای باران از پشت پنجره یکبند می کوبد به اعصابم . هوا کمکی روشن شده است .

باید برده باشنش . سرد است . دستانم را می کنم توی جیب کت کهنه ام ، یادگار پدر است . پدر . راستی هرچند هم بدبخت بودیم ولی باز پدر ، پدر بود . من که نیستم دیگر . اصلآ ما رو چه به این سر بزرگی ها . ما که ته جیبمون سوراخ و پوزمان بوی خاک می دهد .           می چرخانم سرم را و دیدی به زندگی ام می زنم. یک اتاق کوچک با دیوارهای دود گرفته . یک زیلوی کهنه و پاره ، آنهم یادگار پدر است . این طرف بخاری چوبی که گرما بخود ندیده است مدتها .  آنطرف هیچ . آنطرفتر هم هیچ. اصلآ چیزی ندارم برای گفتن . شاید اگر دو تیکه دیگر اثاث توی این اتاق بود ، می توانستم دلم را خوش کنم که ما هم آدمیم و حالا بچه را نمی بردمش آنجا .

بچه درد سر است . صد بار گفتم زنکه بچه می خوام چکار . خرج ترو خشکش می دانی می شود چقدر تومن . سر به فلک می زند ضعیفه .

وحالا نا سلامتی برای دو روز پدر بوده ام ، ولی الآن ... سرم تیر می کشد.چشمانم سیاهی می روند . صدای شرشر باران حالا همراه شده است با چک چک قطراتی که از سقف می چکد توی طشت زوار در رفته وسط اتاق.

دیگر دارد حالت تهوع بهم دست می دهد ، دستام را روی شقیقه هایم می گذارم و می فشارمش این لامصب را. دارد می پکد ، از فکر و خیالاتی که خودم مصوبشان بوده ام . دیگر دارم از دست می دهم کنترلم را .« د ننال پدر....لااله الا ا...  ..چته . چه دردته . نگفتم بچه می خوام چکار؟ تا انداختیش توی دامنمون این پدر نا خوش رو ...د ننال » . سرم را  می چرخانم . اعصابم حسابی به هم ریخته . به پنجره نگاهی می اندازم . باران آرام به سکوی کوچک کنار پنجره می کوبد و روی شیشه می پاشد .

قطره های درشت باران توی چاله های پر از آب کوچه می کوبند و صدایشان بیشتر می شود . هوا تاریک است . در میان ابرهای بارانی حتی ماه هم توان خودنمای ندارد. بوی نمور آجرهای کهنه و پوسیده دیوار قدیمی کوچه بدجوری شامه ام را نوازش می دهد. منگم . سینوزیتم دیگر دارد بالا می گیرد. باران توی فرق سرم می کوبد و صدایش توی جمجمه ام می پیچد . دیگر نمی دانم سرم درد می کند یا که گیج می رود. شاید چیزی از هردوشان . فقط می دانم که منگم،منگ. بچه . بچه باز صدایش بلند شد .ناله اش را نمی توانم تحمل کنم . نوک انگشت شصتم را لای لبهای کوچک و بازش می گذارم . خدایا شکر ، ساکت شد .آرام انگشتم را می مکد ، جوری که مور مورم می شود . چشمهای پف کرده و کوچکش هنوز باز نشده اند . دو روزش بیشتر نیست . پوستش به زردی می زند . با تنها پارچه ای که توی خانه داشتیم پوشانده امش . شاید ضخامت برگی کاغذ بیشتر از این پارچه باشد . شاید بچه سردش شود ، آنهم توی این هوای بارانی . چه کنم که ناچارم.

خانه ای بلند، قد علم کرده جلویم و با زبان بی زبانی می گوید بچه را بگذار و برو ، اینجا همانجاست . خانه ای زیبا ، بلند و بزرگ با پنجره های مشبک و شیشه های رنگی.

صدای چکه آب توی طشت ، دیگر تالاپ تالاپ می کند . پر شده است ، عین کاسه صیر من که لبریز از صدای ناله این زنکه بد عنق شده . باید بروم خالیش کنم تا آب اتاق را نگرفته و این زیلوی پاره مان هم بی مصرف نشود . آنوقت باید روی هیچی دراز بکشیم . کاش با پدر ، هنوز فرزند و پدر بودیم ، نه به قهر...

گذشته ، دیگر کاریش نمی شود کرد . یک،... ، دو...، دو قدم بیشتر تا وسط اتاق و طشت زوار در رفته ، فاصله نیست . برمی دارمش و رو به در راه می افتم . در را با پا کنار می زنم ، آرام روی لولاها با جیرجیر خاص خودش می چرخد و باز می شود رو به بیرون . صدای شرشر باران زیادتر می شود . حوصله ندارم بروم زیر باران ، پس از توی اتاق طشت را یه وری می کنم رو به بیرون و تمام زورم را می آورم توی ساعدهایم تا محتویات طشت را رو به آنطرف خالی کنم .

سرد است . بادی که از بیرون می آید ، روی گونه ام را می سوزاند از سرما.

بچه . بچه را باید الآن دیگر برده باشنش ، شاید هم نه . صدای ناله زن و  سرفه هایش هنوز می آید توی گوشم جولان می دهد .

یهو می پرد پاچه ام را می گیرد و ناله اش می شود دوبرابر . راستش یه جورایی می فهممش . خب بچه را ازش دور کرده ام . البته بچه منم هست. پس چرا من ؟...

خودم می دانم . دیگر دارم خودم را هم گول می زنم . آره منم دل تنگم ، منم سنگدل نیستم آنقدر بخدا . ولی کو توانش ، ندارم . حتی خرج دوا درمان این ضعیفه را هم ندارم. چه کنم مجبورم .

گلوم درد می کند . این بغض لعنتی هم آمده اذیتم کند دوباره . نمی دانم با چه زبانی بگویم دردم را . دوماه است ته جیبم ، سوراخش به اندازه دهان گشاد این زن شده است . پاچه ام را ول نمی کند . دلم نمی خواهد بیشتر از این عذابش دهم ؛ مگر نه چنان با پا می زدم توی صورتش که اعلامیه شود روی دیوار دود گرفته  اتاق. اصلآ گور پدر بچه .

صدای ناله اش باز هم می آید و توی سرفه هایش گم می شود . از آن اولها که سالم بود ، خیلی لاغر تر شده . دیگر رنگش به سیاهی می زند ، از این مریضی لامصب .

سرم درد می کند . شاید بهتر است بروم بیرون ، زیر باران ، لااقل صدای ناله این ضعیفه آنجا نیست . خسته ام از کم خوابی . هرچی سگ دو میزنم که تومنی بیاید ته جیبم انگار پوچِ  پوچ است و برای هیچی کار می کنم . این شغل نگهبانی شبانه هم که بهش دل خوش کرده ام کفاف دوا درمان این را هم که نمی دهد . پایم را بدجوری چسبیده و یکبند ناله می کند . دیگر طاقتم طاق شده . خونم آمده به جوش . فکری همچون باد توی ذهن پینه بسته ام می آید و می رود . بچه ، شاید بچه را برده باشن . ولی اگر نبرده باشنش . مکثی می کنم . نمی فهمم چطور با پا زن را هل می دهم طرف دیوار که صدای ناله اش قطع می شود . چشمانم به در دوخته شده اند . « خیابان پر است از سگ های ولگرد » .         بچه . حالت تهوع دارد بهم دست می دهد . اتاق دور سرم می چرخد . صدای ناله زن دیگر نمی آید . لای در چوبی که به بیرون باز می شود ، اندکی باز شده و صدای باران توی اتاق می پیچد . باد سردی گرمای ناچیز اتاق را قاپ می زند ... باز هم صدای ناله زن نمی آید .

« سگ های ولگرد ،  خطرناکند ؛ اگر بچه را...» توی دلم آشوبی بپاست . چرا صدای ناله زن نمی آید ؟

کنجکاو می شوم . آرام سرم را می چرخانم و به پشت سرم و گوشه ای که زیلوی کهنه پهن است ، نگاهی می کنم .

زن    دمر   روی زیلو افتاده است و باریکه خونی آرام از میان لبهای ترک خورده اش روی زیلو می لغزد . چشمانش باز است و رمق از کف داده ،   مرده  . لرزشی توی بدنم افتاده است . پاهایم می لرزند . چنان که گویی توان قدم برداشتن و نزدیک شدن بهش را ندارم .

صدای باران ودر نیمه باز گویی مرا به خود می خوانند و رفتن رابرایم نوید می دهند . گلوم درد می کند و بغض سنگین رویش باز هم سنگین تر می شود ؛ ولی اجازه گریه کردن به خود نمی دهم .

برمی گردم و با دستان لرزانم در چوبی را باز می کنم . نمور است عین پای چشمهای من که اشک دارد می سوزاندشان . در با صدای جیر جیرمی چرخد  روی لولاها و رو به بیرون باز می شود . بیرون می روم که رفته باشم کمی دور تر از این حجم سنگین هوای اتاق با بوی خونش که روی دوشم سنگینی می کند .

باران توی سرم می کوبد و و سر دردم را بیش از پیش برایم جلوه می دهد . تصویر تاری که باران از کوچه پس کوچه های محله برایم ساخته است در میان اشکهایی که توی چشمم جولان می دهند ، تارتر است ، از همیشه . توی دلم آتشی برپاست و غمی سخت از کاری که کرده ام . قدم می زنم و بی هدف راه می روم .

 به خود می آیم . کوچه آشناست ، با ساختمانهای بلند و زیبا . هنوز باران می آید و توی چاله های کف کوچه می کوبد . می ایستم و به انتهای کوچه نگاهی می کنم . سردردم بالا گرفته است و بچه ... دقیق تر می شوم .روی سکوی کنار در آن خانه بلند و زیبا با پنجره های مشبک ، جسمی خود نمایی می کند . دلم می لرزد . باید بچه باشد . نمی دانم چطور تا آنجا می دوم و بچه را دو دستی بغل می کنم و توی سینه ام می فشارمش . صدای گریه اش نمی آید . آخر ، توی این  دو روز آنقدر گریه کرده که او را با گریه می شناسم . پارچه روی صورتش را کنار می زنم .

             صورتش از سرما کبود است و نفس . . .

. . .  نفس نمی کشد . پارچه را بیشتر کنار می زنم و او را توی تنم می فشارم . توی دلم می لرزد . تصویری مبهم از زنم ، جلوی چشمانم را می گیرد که هنوز دارد ناله می کند و بچه   نفس   نمی کشد . انگشت شصتم را می برم لای لبهای کوچکش می گذارم.ولی نه،بچه از سرما مرده است.بغضم می ترکد اینبار . باران توی فرق سرم می کوبد  ولی دیگر برایم مهم نیست ، فقط بچه را توی سینه ام می فشارم و آرام گریه می کنم.

پايان

اينم از داستان ....دلم می خواست يه عکسی چيزی در موردش بذارم توی وبلاگم ولی خب ديدم حسابی سنگين ميشه (نه الآن کم نوشتی...!!!!)

خيلی روده درازی کردم .....ببينم چند کلمه شده...======۳۱۳۹ کلمه

خيلی زياده حالا نوشين چی ميگه.....فکر نکنم بخونه آخه طرفتار مينی ماليسته!!!!!...

اين server ما هم که امشب حسابی خرابه پس به اميد خدا فردا آپديت می کنم تاريخ ها و لحظات مربوط به (بعد از ظهر و عصر و شب) يکشنبه است.... 

خب خدانگهدار  منو تنها نذارين....مهران (اولين قلب آبی)